چه بشکن بشکنی در قلب های عاشقان بر پاست

فقط بذر خیانت حاصل دیدار عاشق هاست

از ان معصومی دلها میان ما نشانی نیست

فقط زیبایی ظاهر به چشم مردمان پیداست

چه صوت های زیبایی قلم میسازد از ادم

چه صدرنگ است ان صورت که بارنگ قلم زیباست

دگرزیبایی سیرت ندارد رونقی اینجا

برای اینکه صدرنگی نماد مردم اینجاست

گمانم قحطی عشق است هوس روییده در دلها

که در خنجر زدن از پشت بین عاشقان غوغاست

غریبه...غرق میگردی دراین دریای پرازغم

تومیدانی که تنها مرگ چاره ی غم هاست